Fotoshoot in Beeld #1- Lois & Pien

In mijn portfolio en op Facebook laat ik slechts een kleine selectie zien van mijn werk, om diversiteit te behouden en mijn pagina niet te overspoelen met beelden. Soms is dat moeilijk, want ik wil heel vaak graag meer laten zien. Meer paarden, meer mensen, meer fotografie! Eén enkel beeld geeft namelijk geen volledige impressie van hoe een fotoshoot eruit ziet en hoe divers de resultaten kunnen zijn. Daarbij heeft elke gefotografeerde weer een ander, uniek verhaal. Verhalen die de beelden ondersteunen of laten zien hoe groot de liefde tussen mens en dier kan zijn. Verhalen die ik graag, uiteraard met toestemming, wil delen met jullie.

Eind zomer 2016 nam Loïs contact met mij op voor een fotoshoot van haar Fjord, Pien. De heide stond volop in bloei, de dagen waren lang en zonnig: het was het perfecte moment voor een fotoshoot! De foto's mochten best creatief worden, het liefst bij zonsondergang gemaakt, en vooral: gaan over de band tussen mens en paard. Dit prachtige duo deelt namelijk al zeven jaar lang lief en leed:




"Het was als thuiskomen"

Lois: "Bijna 7 jaar geleden kwam Pien op mijn pad. Ik had een Harlingen als verzorgpony, maar dat klikte niet. Zij was erg dominant en ik zat in een onzekere periode van mijn leven. Mijn paardrij-instructrice nam mij wel eens mee naar de paarden die zij rijdt voor anderen. Zo reed ze ook een aantal keren op Pien. Ik had les op een Gelders paard, maar mocht de helft van de les ook even op Pien. Heel vreemd, maar het was als thuiskomen, dat gevoel had ik direct bij haar.


Zo is het balletje gaan rollen. De eigenaresse werd gevraagd of ik Pien mocht verzorgen en zo begon ons avontuur. Met vallen en opstaan (soms letterlijk) zijn we gekomen op het punt dat je ziet op de foto's van shoot. Wat heeft die Pien mij door situaties heen getrokken; winterdips, onzekerheid, toen ik vast liep op school... Ze de enige waar ik dan tot rust kwam en mijn ontspanning kon vinden. Mijn hoofd zit erg snel vol en ik kan enorm piekeren, maar als ik dan bij Pien ben en uiteindelijk weer naar huis ga, is mijn hoofd leeg en denk ik: waar dacht ik toch allemaal over na? Ik ben helemaal zen.

"Wat was ik bang om haar kwijt te raken"

In 2013 kwam ik in een nachtmerrie terecht. Ik kwam terug van vakantie en Pien was met een dik been uit de wei gekomen. Na lang zoeken werden een scan en foto's gemaakt... Pien had twee griffelbeentjes gebroken. Mijn wereld stortte in... Ze werd geopereerd. De vraag was of ze ooit wel de oude kon worden. Zes weken stalrust, daarna minimaal acht maanden revalideren. Het was een ontzettend zware periode. Wat was ik bang om haar kwijt te raken. Ik zelf stortte ook letterlijk in, want mijn beste vriendinnetje, mijn lichtpuntje in mijn wereld viel voor een deel weg. Na lang revalideren, na ook nog enkele flinke complicaties, zat ik rond april weer voor het eerst op haar rug. Ooh, wat was dat spannend. Zouden haar pezen het houden? Die hadden door de operatie namelijk een flinke klap gehad. Een wonder geschiedde echter: Pien kwam beter uit de revalidatie dan we ooit durfde te dromen! Ze was echt topfit en de rust had haar geestelijk ook goed gedaan. Zo kon ik in 2014 weer verder met haar en wat ik dat heerlijk, wij waren weer onverslaanbaar. Samen uren buitenritten maken, slootje springen, zelfs een smalle stuw hield ons niet tegen.

"Opnieuw stortte mijn wereld in"

Mijn droom was daarna al heel lang om een fotoshoot te doen. Het kwam er alleen steeds niet van. In mei werd ik echter geconfronteerd met de soms kwetsbare tijd die je met elkaar hebt. Pien kreeg namelijk ernstige koliek. Ze is met spoed naar de kliniek gegaan. Haar dunne darm lag bijna stil, ze had een gevaarlijk laag calcium gehalte en het was de vraag of ze de volgende dag zou halen... Opnieuw stortte mijn wereld in. Ik was zo bang, zo bezorgd, mijn maatje mijn alles, niet nu! Toch is ze door een wonder er toch weer bovenop gekomen. Ze heeft een flinke tijd gehad en het duurde een poosje voordat het beter ging, maar in augustus na bloed te hebben geprikt, bleek alles goed en konden we weer aan haar conditie verder werken. Die lieve Pien, 16 jaar en dan zulke heftige koliek. Toch is ze een ontzettend taai paard, waar ik intens van houd en ontzettend dankbaar voor ben.

"Beste maatjes"

In september was het eindelijk zo ver, Pien en ik zijn naar Hilversum afgereisd en hebben een fotoshoot gehad. Wat was ik trots op Pien, ik heb haar alleen met een halster kunnen rijden en zelfs helemaal los gehad. Dat is hoe wij zijn, soms allebei verschrikkelijke stijfkoppen, maar tegelijk de beste maatjes van elkaar. Ik weet niet wat de toekomst brengt, maar Pien blijft altijd een mooi weiland in mijn hart houden.





Benieuwd naar de mogelijkheden voor een fotoshoot met paard? Klik hier voor het aanbod fotoreportages.