Paardenfotograaf:
Een passie voor paarden

Naast fotograferen, heb ik een andere grote liefde: de paarden. Dit valt uiteraard direct terug te zien in mijn specialisatie in paardenfotografie. Geregeld krijg ik de vraag waar dit toch vandaan komt, of ik dan ook een eigen paard heb, etc.

Bijzonder is dat ik lang niet altijd een 'paardenmeisje' geweest ben. Mijn ouders waren geen ruiters en dus kwam ik pas als tiener voor het eerst in contact met paardrijden... en daarmee ook direct in aanraking met de harde ondergrond van de rijbak. Verwacht dus geen sprookjesverhaal, van liefde op het eerste gezicht. Ondanks het wat bont en blauwe begin besloot ik door te gaan, en raakte langzaam toch nog 'besmet' met het paardenvirus: inmiddels kan ik mij geen leven meer zonder deze dieren voorstellen.



Een aantal jaar na mijn start als manegemeisje kwam ik terecht op een stal voor Arabisch Volbloedpaarden, de Riki hoeve, waar ik direct verkocht was aan het ras. De Arabisch Volbloed liet mij perfect zien wat me in eerste instantie altijd had aangetrokken tot paarden: hun intelligentie en onafhankelijkheid, een soort 'pure' schoonheid, eerlijkheid; en daarmee de manier waarop ze altijd spiegelen... Maar bovenal de liefde en loyaliteit die ze teruggeven als je ze eenmaal leert kennen.

Al met al inspireerde dit me om deze eigenschappen vast te leggen op de gevoelige plaat. Gaandeweg leerde ik steeds meer bij op het gebied van fotografie, tot aan de dag van vandaag. Wat voor mij nog steeds bijzonder blijft, is zien hoe ieder paard mooi is op zijn eigen manier: ieder dier heeft een unieke eigenschap of uitstraling die hem of haar prachtig maakt. Dat is precies wat ik wil vastleggen tijdens mijn fotograferen. Er is geen mooier compliment dan wanneer een eigenaar uiteindelijk kan zeggen: 'ja, deze foto's; dit is nu precies hoe ik mijn paard zie'.

Sinds kort heb ik ook een eigen paard in mijn leven, een prachtige Arabisch Volbloedmerrie 'Isra al Mahlika'. Daarvoor ben ik nog altijd ontzettend dankbaar. Mahlika spiegelt mij in alles en leert mij daarmee vertrouwen en geduld te hebben. Deze lessen neem ik weer mee in het fotograferen, ook van andere paarden. Ik heb geleerd om soms te sturen, maar daarnaast ook af te wachten op het juiste moment, zonder te forceren. Natuurlijke schoonheid vastleggen is tenslotte wat ik uiteindelijk wil.

Inmiddels is paardenfotografie meer dan een hobby. Het is mijn baan, mijn passie, en één van de dingen die ik het liefste doe. Ondanks dat het soms hard werken is en ik geregeld lange dagen maak met onregelmatige uren, kan ik mij geen mooier leven voorstellen dan dat als paardenfotograaf. Ik kom op zoveel verschillende plekken, ontmoet zoveel verschillende paarden en mensen en krijg telkens andere inzichten in hoe mensen met hun paarden om gaan. Soms is dat confronterend, maar veel vaker geeft het juist inspiratie!

Als ik Mahlika door het weiland zie rennen en showen, trots en onafhankelijk, herinnert zij me er weer aan waarom ik in eerste instantie begin met het fotograferen van paarden. Dan weet ik het weer zeker: ik zou mijn beroep voor niets ter wereld willen inruilen!